سه شنبه, 21 دی 1389
کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی: رودابه اکبری همسر زندانی سیاسی محکوم به اعدام جعفر کاظمی، با رد اتهام حضور آقای کاظمی در راهپیمایی های سال گذشته، حکم اعدام برای وی را، حکمی با انگیزه های کاملا سیاسی خواند. رودابه اکبری همسر جعفر کاظمی زندانی سیاسی محکوم به اعدام که به تازگی خبر اجرای قریب الوقوع حکم اعدامش در رسانه های خبری بازتاب گسترده ای داشته است، در رابطه با این مساله در گفتگویی با تارنمای جرس گفت: «ن هم خبر را از رسانه ها شنیده ام. به من و وکلیم که هیچ نگفته اند، ما هم از مجامع حقوق بشری شنیده ایم که قرار است اعدام همسرم قریب الوقوع صورت بگیرد. تا دو هفته گذشته مطلع بودم که این حکم به اجرای احکام نرفته است. اما نزد یکی از کسانی که مطلع هستند رفتیم که ایشان به من گفتند، این حکم به اجرای احکام آمده اما هنوز تصمیمی برای این پرونده گرفته نشده است.»
وی با مناسب توصیف کردن روحیه همسرش در مورد آخرین ملاقاتی که با وی داشته چنین عنوان کرد: «دیروز با همسرم ملاقات کرده ام، به من می گفت فقط به خدا توکل کن، تا حالا که اینجا اتفاق خاصی نیافتاده. می گفت معمولا قبل از اعدام، زندانی را از بقیه جدا می کنند به انفرادی می برند و فردایش اعدام می کنند، اما تا الان هیچ حرکت خاصی صورت نگرفته که من حس کنم قرار است مرا اعدام کنند.»
خانم اکبری همچنین در رابطه با اتهامات منتسب به آقای کاظمی گفت: «سیزده مورد اتهام به همسرم زدند که اصلا باور کردنی نیست. مثلا گفتند شما به دانشجویان جهت می دادید که به تظاهرات بیایند. در صورتی که همسرم چه ربطی به دانشگاه داشت. مورد دیگر به ما گفتند شما کمک مالی می کردید، ما خودمان مستاجر هستیم، همسر من لیتوگراف بود و وضعیت نشر حدود هشت ماه آنقدر خراب بود که کاملا می توانم بگویم که همسرم تقریبا ورشکست شده بود، چطور ممکن هست با چنین وضعیت کمک مالی کرده باشد. ورد دیگر می گویند شما برخی از جوانان را می فرستادید پادگان اشرف، همسرم گفت شما حداقل یک مدرک بیاورید و بگویید من چطور می توانستم چنین کاری بکنم؟ با چه امکانات و شرایطی؟ تهام دیگر این است که شما با دوستان منافق تان ارتباط دارید، یعنی روابط ما با دوستان که کاملا خانوادگی بود چه ربطی دارد به کار تشکیلات؟ یعنی ما با هیچ کسی رفت و آمد نداشته باشیم؟ ولی ما هر چه می گوییم آنها زیر بار نمی روند و حرف خودشان را به ما می زنند.»
وی ضمن رد اتهام حضور آقای کاظمی در راهپیمایی های پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته و با سیاسی خواندن حکم اعدام صادر شده برای وی، فعالیت های ایشان را محدود به نصب تعدادی «تراکت» عنوان کرد که بر اساس قوانین جمهوری اسلامی سقف مجازات این کار شش ماه تا یک سال حبس می باشد.
به گفته خانم اکبری، قاضی مقیسه هنگام برگزاری دادگاه خطاب به آقای کاظمی گفت است که «شما باید همان دهه شصت اعدام می شدید اما آن موقع از دست من در رفتید که قطعا نمی گذاریم دوباره همین اتفاق بیافتد و شما سالم در بروید.»
وی در پایان گفت: «فرزند کوچک من اصلا شرایط روحی خوبی ندارد. آنقدر بی تاب و نگران است که مدام به من چسبیده است و به عکس العمل های من نگاه می کند، اما من مدام بغض خودم را می خورم تا ناراحتی هایم را نشان ندهم که شرایط روحی و روانی فرندم به هم نریزد اما مگر چقدر توان داریم. ما دست مان را به سمت کل هم وطنان مان دراز کرده ایم تا کمک کنند که همسرم اعدام نشود. مردم خودشان می پرسند که اگر این مملکت ثبات دارد چرا این اعدام ها را انجام می دهند؟ اگر همسرم اعدام شود، این فقط اعدام یک نفر نیست که اعدام می شود، یک خانواده را با او اعدام خواهند کرد، با اعدام همسرم انگار من و فرزندانم هم اعدام می شویم. منصفانه نیست که همسرم را که مشغول زندگی اش بود و دیگر هیچ فعالیت سیاسی نداشت تنها به خاطر سلیقه سیاسی فرزندش اعدام کنند.»
